Ik rij niet voor mijn plezier naar Rotterdam!!! Toch zijn er altijd uitzonderingen die er voor zorgen dat ik hier van afwijk. Naar deze uitzondering heb ik uitgekeken vanaf het moment dat ik met veel pijn en moeite een kaartje had weten te bemachtigen voor het concert van afgelopen zaterdag. Muse trad op in de Ahoy en daarvoor rij ik “bij wijze van grote uitzondering” met veel plezier naar Rotterdam.Een betere zaal is er overigens niet voor een band van dit formaat. Helaas zijn ze te groot gegroeid voor een optreden in de Paradiso, Melkweg of de Bijlmer Bierhal. In 2006 zag ik Muse in de Brabanthallen in den Bosch. Als je toch ergens suïcidaal van wordt dan is het wel van de Brabanthallen in den Bosch. Wat een droefenis!! Hoe het in godsnaam mogelijk is geweest dat deze band op zo’n verdrietige locatie moest spelen is mij nog steeds een raadsel.Gelukkig maar dat het sportpaleis aan de Maas alle ruimte heeft voor een band die al meerdere malen een award voor “beste live-act” heeft mogen ontvangen. En terechtt!
Zodra de doeken van de metershoge zuilen vallen en Matthew Bellamy, Dominic Howard en Chris Wolstenholme Uprising inzetten, ben ik het belabberde voorprogramma gelukkig meteen weer vergeten. “We will be victioriuos” zingt de kolkende menigte mee met Matthew,die net als altijd op geen valse noot te pakken is en met zijn stem het hele publiek in zijn greep heeft. De setlist is een gezonde mix van oud en nieuw werk en de Ahoy schudt op haar grondvesten bij nummers als 'New Born', 'Plug in Baby' en 'Resistance'. De geniale teksten en composities van Matthew worden kracht bij gezet door het weergaloze drumwerk van Dominic en het basspel en onmisbare vocals van Chris.
Voeg daarbij een indrukwekkende dosis lasergeweld, video-effecten en grote witte ballonnen die over het publiek stuiteren toe en je hebt een rockshow die dezer dagen alleen Muse weet neer te zetten. Deze band blijkt weer van ongeëvenaarde klasse.
De solo die Matthew in 'Hysteria' speelt zal velen van de aanwezigen nog lang in het geheugen gegrift staan. Minpuntje voor mij was: ‘Feeling good’, waarvan ik vind dat het niet meer thuis hoort in de setlist van een band die zoveel mooiers heeft gecomponeerd. Gelukkig was dit voor mij de enige kritische noot en werd ik op mijn wenken bediend toen Chris bij Dominic op zijn zuil kwam staan en zij, terwijl de zuil de lucht in draaide, een geweldig strakke versie van 'Helsinki Jam' de zaal inslingerden. Wat een muziekaal hoogstandje!!! En alsof dat niet genoeg was sloot Muse deze bombastische rockopera af met ‘Stockholm Syndrome’, gevolgd door hekkensluiter ‘Knights of Cydonia’. “No one’s gonna take me alive” brult de zaal mee, de armen in de lucht, de vuisten gebald.De wereld gaat ten onder, tenzij iemand ons nu wakker schudt. Muse is geslaagd in haar missie. Music will save the World en wij waren hier getuigen van. Dat was de trip naar Rotterdam méér dan waard.
